Ładownica do SWT (Mosin)

Na zdjęciach oryginalna ładownica wyprodukowana w Moskwie w 1941 roku (po lewej) i jaj dokładna replika wykonana z zachowaniem wszelkich detali. Konstrukcja, rodzaj użytej skóry, knopik, nić oraz sposób zakończenia szwów są w replice takie same jak w oryginale.
W ładownicy tego typu można przenosić dwa magazynki do karabinu SWT bądź łódkowaną amunicję systemu Mosina.

Raz, dwa … pięć

Raz, dwa
Ostatnio kolega nabył Mosina 91/30 z celownikiem PU. Oglądałem go, ładna sztuka. Jednak celownik nie ma skórzanej osłonki obiektywu-okularu. W mojej szufladzie od jakiegoś czasu leży podobny celownik, również pozbawiony osłonki. Jakoś nie mogłem się zabrać do tego, żeby dorobić brakujący detal, choć robiłem to już wcześniej.

Pięć
Motywacja była podwójna, więc zabrałem się do pracy, przejrzałem ścinki skór i z rozpędu powstało pięć sztuk osłonek.

Można porównać powstałe kopie z oryginałem, którego spatynowana skóra jest ciemniejsza. Podczas użytkowania, jasna skóra replik również ściemnieje.

Tak osłony prezentują się po założeniu na celowniki PU.

Ładownica PPS wz.43

Ładownica do pistoletu maszynowego PPS wz. 43 polskiej, powojennej produkcji to brezentowa torba. W jej wnętrzu znajdują się trzy komory na magazynki oraz dwa wąskie kanały na elementy wyciora-przybornika. Zamykana jest ona pojedynczą szeroką klapą na której brzegu umieszczono dwie materiałowe pętle, które można przewlec przez drewniane kołeczki. Na tylnej stronie znajdują się naszyte dwie pętle z taśmy parcianej służące do przewleczenia pasa nośnego.
Istnieją wersje tej ładownicy, które zamiast materiałowych pętli do zamykania posiadają skórzane paski z otworami.
Ładownice wojenne, produkcji radzieckiej wyglądały podobnie jednak różniły się szczegółami wykonania oraz użytymi materiałami.

Widok z przodu.

Widok z tyłu.

Zawartość ładownicy. Elementy wyciora-przybornika wysunięte są z kieszonek, aby lepiej wskazać ich umiejscowienie.

Ładownica, obok jej zawartość.

Uszczelka do noża wz. 55

W polskim nożu wz. 55 fabrycznie u nasady głowni zaraz pod jelcem znajduje się skórzana uszczelka. Ma zapobiegać dostawaniu się do wnętrza pochwy brudu i wilgoci. Jednak w używanych nożach czasem jej brakuje, zużyła się lub zgubiła.
W jednym z moim noży brakowało tego właśnie elementu. Więc postanowiłem go uzupełnić. W innym nożu miałem oryginalną uszczelkę, która posłużyła za wzór do wykonania kopii.

Niżej oryginalna uszczelka (na górze) na której widać wyduszony ślad po dociskanej do niej przez lata pochwie. Na dole wycięta ze skóry kopia.

Kopia została poddana olejowaniu. Zmieniła kolor na ciemniejszy, jeszcze jest trochę jaśniejsza niż oryginalna. Z czasem i kolejnym olejowaniem powinna ściemnieć.

Na nożach na górze oryginalna na dole kopia.

Inne ujęcie; oryginał z lewej.

Widok na kopię uszczelki. Nie widać na niej jeszcze odciśniętego śladu po pochwie, który pojawi się podczas z czasem.

Bagnety do polskich Kałasznikowów

Niżej przedstawię i opiszę podstawowe typy bagnetów produkowanych i używanych w Polsce wraz z karabinkiem AK i AKM. Materiał nie będzie zawierał informacji w zakresie różnic produkcyjnych w obrębie jednego typu bagnetu ale jedynie ogólną typologię związaną z kolejnymi modelami.

Model 56-H-212
Wprowadzony wraz z karabinkiem AK. Prosta nożowa głownia ze zbroczem i centralnym sztychem. Jelec z pierścieniem, okładki chwytu z tworzywa sztucznego, mocowane dwoma śrubami. Charakterystycznie rozdwojone zakończenie głowicy. Zatrzask umiejscowiony w rękojeści zaraz za jelcem. Pochwa metalowa z dławikiem ze skórzana żabką.

Model 6H3
Pojawia się wraz z AKMem. Bagnet jest zupełnie inną konstrukcją niż 56-H-212. Głownia nożowa typu Bowie, z otworem pozwalającym, po połączeniu z pochwą, stworzyć nożyce do cięcia drutów. Jelec z pierścieniem do osadzania na lufie. Rękojeść pokryta z zewnątrz tworzywem sztucznym. Z każdej jej strony widać po dwa zaślepione otwory; kryjące zapewne śruby mocujące. Głowica w której znajduje się zatrzask również znajduje się pod okładzinami. W jej okolicy znajduje się otwór pozwalający przepleść skórzany pasek, którego koniec mocuje się do jelca. Ma on w założeniu zwiększyć pewność chwytu, kiedy bagnet używany jest w roli noża.
Pochwa jest metalowa. Posiada dławik. Na jej zakończeniu posiada mechanizm służący, po połączeniu z głownią, na stworzenie nożyc do przecinania drutów lub przewodów, również tych pod napięciem. Izolację wówczas zapewnia gumowa nakładka na górnej części pochwy oraz tworzywowe okładki chwytu bagnetu. Do oczka, znajdującego się w okolicy górnej krawędzi pochwy, mocowana jest za pomocą karabińczyka skórzana żabka.

Model 6H4
Modyfikacja bagnetu 6H3. Zmiany objęły głownie rękojeść i głowicę. Głownia i pochwa pozostały nie zmienione.

Porównanie
Niżej zdjęcia porównawcze wszystkich opisanych wyżej modeli bagnetów oraz ich pochew. Na ostatnim zdjęciu widać bagnety 6H3 i 6H4 w roli nożyc do przecinania drutów.

Mocowanie do broni
Poniżej zobaczyć można sposób mocowania bagnetów do broni. Jest on zupełnie inny w wypadku AK i AKM. W AK zatrzask blokuje bagnet o podstawę muszki. W AKM natomiast o występ w dolnej części kolanka gazowego.

Porównanie pochwy i żabki bagnetu 56-H-212 z nożem wz.55
Na koniec porównanie wymiarów pochew i konstrukcji żabek bagnetu 56-H-212 i noża wz.55. Kiedy oglądamy je samodzielnie, bez możliwości porównania, mogą wydawać się takie same. Jednak, co pokazują poniższe zdjęcia, takie nie są. Choć ich konstrukcja jest bardzo podobna.